Net voor de wekker gaat word ik wakker. Ik heb heerlijk geslapen. Dit koninkrijk beviel wel. De tent stond in Gelderland en het sanitair was in Utrecht. Ik heb nog nooit voor wat water een provinciegrens hoeven oversteken.

Na een douche ruim ik de boel op. Mijn koninkrijk op fort Everdingen is niet langer verdedigbaar. Een opruimaanval doet de spullen verdwijnen in de fietstassen. De lucht is niet te vertrouwen en ik ben blij dat alles droog is gebleven. 

Als ik ontbeten heb vertrek ik. Bijna 2 kilometer verderop arriveer ik op de verzamelplaats, huize Azaria in Everdingen. Hij heeft de organisatie van de landelijke appelflappentocht 2026 op zich genomen. Sinds de vermelding in het blad Ligfiets& heb ik de datum in mijn agenda vastgezet. Steeds meer deelnemers verzamelen zich rond de keukentafel. Ligfietsers onder elkaar schudden de hand en praten over ligfietsen. Er is vlug een “wij” gevoel.  De appelflappen en koffie smaken heerlijk. 

Niet veel later vertrekt de colonne van 13 open liggers over de dijk naar Culemborg. We rijden niet op gps, we rijden achter Azaria aan. Hij kent de weg hier. Waar ik gisteren mezelf geen tijd voor gunde, leidde Azaria ons langs oude panden in het centrum. Bij Enspijk gaan we langs de Linge. Schitterende fietspaden langs het water. De wind gooit de groep wat uiteen, gelukkig heeft de achterste rijder telefonisch contact met de voorste. De een na de ander kom ik naast te fietsen. Levensverhalen en het allerdaagse uit het leven worden naast elkaar gehouden. We genieten allemaal van de Betuwe. Rode appels in groene bomen. Kleine tractoren met meerdere aanhangers vol fruit. 

Bij fort Asperen houden we halt. Een oude boot meert aan. Het fort zelf is interessanter dan wat ze laten zien. De kans om water aan te vullen grijp ik gauw aan. De mensen verbazen zich over al de bijzondere ligfietsen die er staan. In Acquoy staan we even te kijken naar de scheve kerktoren. Hier zou volgens de legende ene mevrouw Pisa begraven zijn. We gaan lunchen in Leerdam. Het is gemoedelijk en gezellig. Ondanks dat we elkaar niet goed kennen, is het bijzonder dat we toch door dezelfde hobby en passie zo leuk hebben met elkaar.

Gelukkig gaat het laatste stuk over de Diefdijk van de wind af terug naar Everdingen. De tocht was zo’n 60 kilometer. En allemaal onbekend gebied voor mij.  Eenmaal terug stond de soep en broodjes klaar op dezelfde keukentafel als waar de tocht begon. Mooi om zo samen de tocht te besluiten. 

De uitnodiging van toergenoot Bert pak ik dit keer met beide handen aan. Mijn ligger past bij hem op de fietsendrager. Hij neemt me mee naar Rijssen, waar hij woont. Beter dat dan zeulen in treinstellen en over stationperrons. 

Ik stap de wagen uit, de schemering is begonnen. Ik zet mijn verlichting alvast aan, dat scheelt weer stoppen. De laatste 19 kilometer van de wind af gaan gelukkig gemakkelijk. Ik bonjour de boel in de schuur. ,,Papa, heb je lekker gefietst?” Ik ben thuis.