Ik sta naar de lucht te staren. Het is stil. De bomen reiken hun kale takken biddend naar de hemel. Als ik de ganzen gakkend naar het zuiden hoor trekken merk ik dat hij eraan zit te komen. Het jaargetijde waarin de dagen weer beginnen te lengen. Met de winterdagen blijf ik meestal binnen de provincie. Alhoewel ik ook wel eens verre tochten heb ondernomen.

Ik fiets minder snel als normaal. Ik ben blij om buiten te zijn. Desnoods met extra paar sokken, thermokleding, aluminiumfolie in de schoenen. Handschoenen en overschoenen. Ik zeul extra gewicht mee, maar heb het ervoor over. Het is schraal. Ik gniffel als ik langs personen tuf die hun autoruiten krabben voor een werkdag.  Mijn eigen adem dampt bij mijn sjaal vandaan. Het is dezelfde als die mijn moeder breidde toen ik naar school moest fietsen in de kou.

Wat extra doorzettingsvermogen doet me extra genieten van de meegenomen warme koffie in een bushok terwijl ik beschutting zoek. Fietsen in de winter is intenser, wellicht een lichte voorpret voor rest van het jaar.